فرقه ذکریه

مقدمه

مقدمه: جزوء حاضر كنكاشى است پيرامون فرقه ذكريه كه بوسيله ملا محمد اتكى بنيان نهاده شده است وى از شهر اتك در ايالت پنجاب پاكستان (در آن زمان جزء سرزمين هندوستان بوده است) ميباشد سپس به شهر تربت در ايالت بلوچستان ميآيد و بعد از مقدارى تبليغ ابتدا ادعاى مهدويت و سپس ادعاى پيامبرى مينمايد وى در سال 977 هـ مطابق با 1568 ميلادى بدنيا آمد و در سال 1029 هـ نيز از كوه مراد (در نزديكى شهر تربت) ناپديد شد و بعد از آن هيچگونه اثرى از او مشاهده نشد پيروان وىدر ايالت بلوچستان و در شهر تربت ميباشد و آمار دقيقى از احكام اسلام را منسوخ و بجاى آن چيزهاى ديگرى را وضع كرده است. على ايحال اميدوارم مورد استفاده قرار گيرد.
فروردين 72
قدرت ا...اليكائى

ادامه نوشته

فرقه مرجئه

چکیده

یکی از فرق مذهبی که بعد از رحلت پیامبر(صلّی الله علیه و آله) در بین مردم رواج پیدا کرد فرقه ی مرجئه بود. مرجئه از ارجاء به دو معنای تأخیر و یا امید گرفته شده است. دیدگاه آنان نسبت به ایمان فقط معرفت قلبی به خدا بود که با اقرار به وجود خدا و کتاب کامل می گردید. پیدایش این فرقه مصادف بود با حضور خوارج در صحنه که با حکومت بنی امیه همراه و تقویت گردید. آیات قرآن و روایات وارده از سوی معصومین(علیهم السّلام) نشان می دهد که هرگز مُهر تأیید بر فرقه ی مرجئه نخورده است. زیرا که عقاید این فرقه موجب مسخ اسلام می شد و از دیدگاه حضرت علی(علیه السّلام) ایمان نه تنها معرفت قلبی و بیان زبانی است، بلکه باید با عمل به جوارح همراه باشد.

ادامه نوشته

فرقه کرامیه

مقدمه:
نزد هر اندیشمند و محقق واقعى، بررسى شرایط و عوامل پیدایش یک نحله و مکتب فکرى و فلسفى به همان اندازه اهمیت دارد که علم به آراء و اندیشه ها و نظرات عرضه شده در آن مکتب. از این روست که همواره تاریخ یک مکتب و فرقه، از دعاوى و آراى طرح شده در آن فرقه جدا نیست و به طور منطقى نیز نمى تواند جدا شود و لذا در غالب آثار و کتابهاى فلسفى، کلامى، اعتقادى و غیره، بخشى نیز ـ کم یا بیش ـ به زمینه هاى ظهور و پیدایش هر مکتب فکرى اختصاص پیدا کرده است. بر این اساس است که از یک سو بررسى تاریخى علل شکل گیرى علم کلام و از سوى دیگر زمینه هاى ظهور مکتب ها و نیز فرقه هاى مختلف کلامى از اهمیت ویژه اى برخوردار بوده و معمولا در آثار نویسندگان ملل و نحل و فهرست نویسان، فصلى مشبع به این مهم اختصاص داده شده است.

ادامه نوشته

فرقه قرآنیون

قرآنیون نامی است که بر جریانی اسلامی اطلاق شده که در مصر پیدا شده و به طور محدود در داخل مصر و بیرون از آن طرفدارانی پیدا کرده است. قرآنیون نامی است که در اصل دشمنان آنان بر ایشان گذاشتند؛ اما آنان ایرادی نمی بینند که به این نام خوانده شوند؛ بلکه آن را شرافتی برای خود می دانند و بر خود «اهل قرآن» اطلاق می کنند. ویژگی فکری جریان قرآنیون عبارت است از عدم اخذ احادیث و روایاتی که به حضرت محمد پیامبر اسلام(ص) نسبت داده می شود یا به سنت نبوی معروف است؛ بنابراین قرآنیون به قرآن به عنوان مصدر تشریع بسنده می کنند؛ زیرا معتقدند، خدا حفظ آن را وعده کرده و فرموده است: "إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ"¹ ؛ ما قرآن را خود نازل کرده ایم و خود نگهبانش هستیم.

ادامه نوشته

فرقه داوودیه

فرقه داوودیه یکی از فرقه‌های دین مسیحی و منشعب از کلیسای ادونتیست است. این فرقه در سال ۱۸۳۰ در آمریکا توسط فردی به نام ویلیام میلر که کشاورزی انگلیسی بود، پایه‌گذاری شد؛ او تحصيلات رسمى نداشت، اما كليه نوشته‌هايى را كه به آن‌ها دسترسى داشته خوانده ‌بود و به پیروی از تقویم اسقف آشر و تفسیر ۲۳۰۰ روز مندرج در کتاب دانیال به صورت ۲۳۰۰ سال، به بازگشت حتمى مسيح قانع شده بود. ويليام ميلر، بازگشت مسيح را طبق فرازهايى از كتاب مقدس مانند رساله دوم پطروس و دانيال براى سال 1843 ميلادي پيش‏بينى كرد و در سال 1841 ميلادي اين نظريه خود را منتشر كرد. پس از آنکه پیشگویی‌اش تحقق نیافت ماه هفتم را برای ظهور عیسی مسیح انتخاب کرد و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با جدیت و تلاش «پیروانش را به سمت تپه‌ها هدایت و رهبری نمود تا با خالقشان ملاقات کنند. ولی عیسی مسیح ظهور نکرد. با محقق نشدن اين پيش بيني، این فرقه کم‌کم خود به فرق گوناگونی تقسیم گردید. ادونتیست‌های تبشیری، کلیسای مسیحی ادونت، کلیسای خدا و عیسی مسیح از مهم‌ترین فرق منشعب از داوودیه‌است.»---

ادامه نوشته

فرقه دراویش

دَرویش به مسلمان صوفی گفته می‌شود که در راه طریقت گام بر می‌دارد.

درویش در زبان کردی اورامی فعل امر از درونکاری [پرداختن به درون] است که عملا خودسازی را معنا می نماید. واژهٔ پارسی «درویش» از ریشه‌ای باستانی و برگرفته از واژه‌ای نیاایرانی است که در اوستایی به صورت «دریگو-» (-drigu) به معنای «نیازمند، گدا» است. این واژهٔ ایرانی احتمالاً با واژهٔ سانسکریت ودایی «آدریگو-» (-adhrigu) هم‌ریشه باشد که صفتی با معنای نامشخص است که به ایزدان گوناگونی اضافه شده‌است. این واژهٔ ودایی احتمالاً به صورت «آ-دریگو-» (-a-dhrigu) واکافت می‌شود که «نا دریگو» خواهد شد، شاید به معنای «نا فقیر»، به‌معنای «غنی». وجود این هم‌ریشهٔ ودایی نشان می‌دهد که بنیاد فقرای مقدس آنقدر در میان هندو-ایرانیان اهمیت داشته که در ایران آینده به صورت تاریخی در شکل برادری درویشی و نیز در هند در شکل مکتاب مختلف سنیاسیان (sannyasis) وجود داشته‌است.

ادامه نوشته