اهوره مزدا و امشاسپندان
اهوره مزدا در آموزه هاي زرتشت تنها خدا و آفريدگار زمين و آسمان است. نام
او در گاتها به سه صورت « اهوره»، « مزدا» و « مزدااهوره» آمده است، اما در
ديگر بخشهاي اوستا بيشتر به صورت « اهوره مزدا» ديده مي شود. اين نام از
دو جزء « اهوره» و « مزدا ( مزداه)» ترکيب يافته و جزء نخست آن به اعتقاد
بسياري از محققين همان « اسوره»asura سنسکريت است که يکي از دو گروه خدايان
ودايي بوده اند. در ايران برخلاف هند، چنانکه از گاهان و جريان تحول دين
زرتشتي برمي آيد، اسوره ها به خدايان نيکي و دئوها daevas به ديوان يا
آفريدگان کارگزاران و دستياران اهريمن تبديل گشتند. اهوره مزدا در آموزه
هاي زرتشت از مرتبه ي بزرگترين اسوره به مرتبه ي تنها اسوره ارتقاء يافته و
صفت « مزدا»( از مذاس سنسکريت به معناي دانش و هوش است) به معناي هوشيار،
دانا و آگاه به نام او اضافه شده است. به اين ترتيب« اهوره مزدا» بر روي هم
به معناي سرود دانا يا خداوندگار آگاه است.(1)
دین، نتیجه نخستین کوشش اندیشه بشر برای رسیدن به نوعی امنیت در جهان است.