فرقه غالیه

غالیه در لغت به معنای تجاوز از حد است .[1] غلاه یا غالیه جمع غالی می باشد که در اصطلاح به کسانی گفته می شود که امیرالمومنین و امامان ­و فرزندان او را به الوهیت و نبوت توصیف کردند و در حق آنان از حد اعتدال تجاوز کردند.[2] این واژه برای این گروه برگرفته از تعبیری است که قرآن در نهی مسیحیان از غلو درباره مسیح علیه السلام به کار برده است.
« یا أَهْلَ الْكِتَابِ لَا تَغْلُوا فِي دِينِكُمْ وَلَا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ. » [3]
«یعنی ای اهل کتاب در دین خود غلو نکنید و جز حق درباره خدا نگویید.»
البته باید توجه داشت که به کسانی که بعضی عقاید غلو آمیز درباره صفات ائمه علیهم السلام مانند علم امام و عصمت امام و قدرت امام داشته باشند بدون آنکه صفت الوهیت را به آنان نسبت دهند غالی گفته نمی شود.

ادامه نوشته

غلات و اسلام

پژوهشگران معتقدند که فرقه های اهل حق، نصیریان،علی اللهیان و علویان از فرقه های غلات می باشند که بعدها در اسلام پیدا شده و آثاری از مذاهب مجوس و مانوی در عقاید و باورهای آنها وجود دارند، و قائل به حلول و تناسخند.۱
لقب علی اللهی را از آن جهت انتخاب نموده اند که معتقد به الوهیت امام علی علیه السّلام هستند، این گروه در ایران، ترکیه و سوریه زندگی می کنند، در هر منطقه ای به یک نام خوانده می شوند، مثلا در ترکیه، علوی و در سوریه نصیری و در شهرهای مختلف ایران به نام های گوناگون نامیده شده اند، در مشهد علی اللهی و در تبریزگوران در لرستان غلات و گاهی در ایران خودشان رااهل حق نیز نامیده اند.۲

ادامه نوشته