رقه وهابیت منسوب به محمد بن عبدالوهاب بن سلیمان بن علی تمیمی نجدی است. شیخ محمد، مبتکر عقاید وهابیون نیست؛ زیرا قرنها پیش از او این عقاید یا بخشی از آنها به صورتهای گوناگون اظهار شده، اما بهصورت مذهب تازهای درنیامده بود. وهابیون میگویند: این مذهب سلف صالح است. ازاینرو، آنان خود را سلفیه مینامند. شیخ محمد در سال 1115ق
هرچند به تعبیر یکی از اندیشمندان مصری «علمای وهابی» در حد واندازههای «طلبههای الازهر» هم سواد ندارند، اما از آنجا که برخی از همین به اصطلاح علماء سلفی - بهتر است بگوییم علمای تکفیری وهابی - در جهت آتشافروزی میان مسلمانان و دامن زدن به تفرقه و جنگ شیعه و سنی و اعلام جهاد علیه مقاومت در راستای نقشههای شوم دشمنان امت اسلامی گام برمیدارند، لازم است که برای آگاه نمودن اذهان به صورت اجمالی با سابقه، تحصیلات، مواضع و رفتارهای یکی از همین شیوخ به نام «محمد العریفی» آشنا شویم.
عبدالعزیز بن عبدالله بن محمد بن عبداللطیف آل الشیخ مفتی اعظم وهابیت و وزیر فتوا که خصومت عجیبی با امام حسین علیه السلام، شیعیان و ایران دارد، از نسل محمد بن عبدالوهاب موسس وهابیت است، پس از بن باز متصدی این منصب شده و نابینایی اش از جمله ویژگی هایی است که از همان ابتدا جلب توجه می کند. وی علاوه بر کوری باطن از ناحیه یک چشم نیز کور می باشد.
صالح بن فوزان بن عبدالله بن علی آل فوزان متولد 28 سپتامبر1935 (اول رجب 1355ه.ق) در منطقه شماسیه حوالی شهر بریده در منطقه قصیم عریستان است. در کودکی پدرش می میرد و با سرپرستی اقوام و خویشان رشد می یابد. وی تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در شهر بریده زیر نظر صالح بن إبراهیم بلیهی، صالح بن عبدالرحمن سکیتی، علی بن سلیمان ضالع، صالح بن عبد الله مقبل، حمد بن محمد محیمید و فهد بن محمد المشیقح پشت سر می گذارد و سپس تحصیلات آکادمیک خود را تا مقطع دکترا در دانشکده فقه ریاض تا سال 1394قمری طی می کند. عنوان پایان نامه کارشناسی ارشد او «تحقیقات مرضی درباره امور فرضی مباحث ارث» و پایان نامه دکتری او نیز «احکام خوراکی ها در اسلام»؟! است.
«احمدبن عبدالحليم» معروف به «ابن تيميه» حرّانى دمشقى (661 - 728 ق) يكى از پيروان اهل حديث و مروّج مذهب حنابله است. مبانى فكرى ابن تيميه را در چهار بخش مىتوان خلاصه كرد:
جریان وهابیت
جریانی دست ساخته انگلستان در دل کشورهای اسلامیست که این روزها آتش تمام
فتنه ها و خون ریزی های جهان اسلام از جهنم فکری و اعتقادی پیروانش درمی
آید. انحراف دست ساز مستر همفر انگلیسی با سوء استفاده و آلت دست قرار دادن محمد بن عبدالوهاب رقم خورد و آراء و عقاید خشک و خشن ابن تیمیه حرانی را به عنوان پشتوانه فکری این انحراف خطرناک برگزید.
اینکه چطور در میان مجموعه فقها و دانشمندان جهان اسلام، انگلستان فردی را
با گذشت قرن ها از مرگش با شناختی دقیق برای اهداف سوءش برمی گزیند در
مجال مفصل دیگری باید بررسی شود و موضوع بسیار مهم و در عین حال مغفولی
برای ماست و مصداق این جمله امیرالمؤمنین علیه السلام هستیم که مَنْ نَامَ لَمْ یُنَمْ عَنْه (نهج البلاغة، ص452) هر آن کس که به خواب رود، دشمن او نخواهد خوابید. در نوشتار حاضر نگاهی بسیار گذرا و اجمالی به زندگینامه ابن تیمیه خواهیم انداخت.
ابن قیم در اواخر قرن هفتم و نیمه اول قرن هشتم هجری در شام می زیست. قرن هفتم، قرن هجوم ویرانگر لشکریان مغول به جهان اسلام بود. درست سی و پنج سال پیش از تولد ابن قیم، یعنی در 656 ق، بغداد به دست هلاکوخان سقوط کرد، المستعصم بالله آخرین خلیفۀ عباسی کشته شد و بدین ترتیب سلسله عباسی خاتمه یافت.
دین، نتیجه نخستین کوشش اندیشه بشر برای رسیدن به نوعی امنیت در جهان است.